Dokunabiliyorsan yanında demektir

ne kadınlar sevdim zaten yoktular  
yağmur giyerlerdi sonbaharla bir  
azıcık okşasam sanki çocuktular  
bıraksam korkudan gözleri sislenir  
ne kadınlar sevdim zaten yoktular  
böyle bir sevmek görülmemiştir  

hayır sanmayın ki beni unuttular  
hala arasıra mektupları gelir  
gerçek değildiler birer umuttular  
eski bir şarkı belki bir şiir  
ne kadınlar sevdim zaten yoktular  
böyle bir sevmek görülmemiştir  

yalnızlıklarımda elimden tuttular  
uzak fısıltıları içimi ürpertir  
sanki gökyüzünde bir buluttular  
nereye kayboldular şimdi kimbilir  
ne kadınlar sevdim zaten yoktular  
böyle bir sevmek görülmemiştir.

Tam sınırdan kaçarken vurulmak nedir bilir misin?
Nöbetçiler ha gördü, ha görecek
Parmaklarının ucu dikenli tellere değdi değecek...
Ama... Bir adım daha atamazsın.
Uzanıp tutamazsın;
Göz pınarlarında donup kalır hayallerin
Planların, kaçışın, kurtuluşun
Ve deler sevgi dolu yüreğini
Sevgi bilmeyen bir kurşun.
Bir okyanusta boğulmak nedir bilir misin?
Batan bir gemiye el sallayamamak,
Oturup ağlayamamak,
Birkaç kulaç ötedeki
Bir tahta parçasını tutamamak,
Nedir bilir misin?
Sevmek nedir bilir misin?
Bir şeyler tutuşur yüreğinde kıpır kıpır
Bütün benliğini sarar, ısıtır.
Her gülüşte yeniden doğarsın
Ve bin kere ölürsün her iç çekişte
Nasıl anlatsam bilmem ki.
Yani "sevmek" işte.
Duymak nedir bilir misin?
Duymak, ama anlatamamak
Çemberini kıramamak kelimelerin.
Tam dilinin ucuna gelmişken söyleyememek
"Seviyorum" diyememek
Yani ölümü yaşamak nedir bilir misin?

ümit yaşar

Akşam karanlıklarla sarmaş dolaş
Sen de sarılmışsın yalnızlığına,
Taksiler kurşun gibi gelir geçer
Troleybüsler salına salına.

Tek tük kadınlar aydınlatır caddeyi.
Genç kızlar beyaz neonlar gibi.
Ortancalar gül rengi ışık saçar,
On beşine varmamışlar masmavi.

Sen de yalnızlık saçarsın.
İçmeye korkarsın, efkâr basar.
Ağlayamazsın elâlem var.
Şapkanı bile çıkaramazsın
Saçlarını uçurur rüzgâr...
  
Gittim deniz kıyısına oturdum.
Akşam karanlıklarda sarmaş dolaş,
Ben de denize akıyordum
Irmaklar gibi yavaş, yavaş...

Cahit Külebi

Gün biter gülüşün kalır bende
Anılar gibi sürüklenir bulutlar
Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır
Yarım kalan bir şiir belkide

Aykırı anlamlar arayıp durma
Güz biter sular köpürürde köpürürde
Kapanmaz gülüşün açtığı yara
Uçurum olur cellat olur her gece

Her gece yeni yeniden bir talan başlar
Acı ses olur ses deli bir yagmur
Eski bir eylüle gireriz böylece
Gün biter gülüşün kalır bende


                                        Ahmet TELLİ

Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,

Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

                      Yahya Kemal Beyatlı