Dokunabiliyorsan yanında demektir

Kafamda yarattığım bir türbe, içinde tapılası hayallerimle;

Her yardım isteğiyle kapılarını bana açan içinde yeşilleri olmayan bir türbe..

İçinde farklı farklı ben, farklı farklı sen olduğu bir türbe..

Biraz yaşamın içinden resimler, çokça hayal gücü var içinde..

“Sen”ler tasarlıyorum içinde yüzlercesiyle; en mükemmelleri değil belki ama hepsi “sen”…

Belki bir fabrika, içinde suretler yok sadece duruşlar var belki..
Surete ihtiyaç duymuyorum beklide
Çünkü hepsi sen..

Gerçekleştirmiyorum yada kendimi kandırıyorum böyle…

Ertelemek belki, seni “sen”le ertelemek

Kendimide ertelesem keşke
Keşke başka suretler çizebilsem hepside “sen” olsa
Mükemmel değil belki ama “sen” olsa hepsi

Kafamda yarattığım bir türbe bu; tapılası hayallerim sen,

Ve uyudun şimdi uyuyabildin, belki son kez dokunabilicekken bana…
Sonra bunu umursamadığımı fark ettim ve eski bir dostu aldım avuçlarıma –maziden geleni-

“En” sonuncusuydu bu senin yanında içebiliceğim “en” sonu..

Baktıkça avucuma içemiyordum bu “en” sonuncu dostu, yapamıyorudum bir türlü.

Dudaklarıma götürürken bile o deli düşünce zihnimdeydi “yanmış yalnızlığım”.

Son dosta merhaba dememle başladı yalnızlığım aslında.
Her nefesi bir intihar her  dumanı yalnızlık…

Mutluydum o anda,
Dünyadaki en son yalnız kalabilicek insandım.
Hem korkup hem mutlu olmaktı benimkisi sadece bu günü yaşamayı seçmiştim o nefeslerle.

Ama her nefesle o her tükenişle göz yaşlarımı biriktirdim içimde damla damla..
Yataktan kalktım uyanmaman gereken bi an olduğunu düşünerek  –köpek gibi sana ihtiyacım olsada-

O sıcak günün soğuk duvarına yaslandım yere oturup.

Djarum bana her nefeste bir şeyler söyledi ben dinledim.
Karanfillerin çıkardığı o her çıtırtı birer cümleydi;

bitmesini istemediğim son dostum, yalnızlığımın başlangıcı….

Çok sevdim onu hemde çok.
Bitmesini beklemedi ama, biriktirdiğim göz yaşlarım döküldü içimden

Sana olan ihtiyacımla beraber….

Her cümlesi ağlattı beni;
Belki sönmesin diye ağladım, beklide yalnızlığım için.
Son dostumu kendi ellerimle öldürdüm.
Ve yalnızlığım gerçekten başladı hıçkırıklarımla
Hıçkırıklarım içimdendi sen uyanmayasın diye..
Sonra sen uyandın, imkansızlıklar içinden geldin yanı başıma.

Hiçbir şey sölemedin göz yaşlarımla konuşarak
Sarıldım ve hıçkırdım sana;
Sevgi mi?, aşk mı?, yalnızlık mı?, sen mi? bilmiyorum.
Hissettim ama seni o an onu biliyorum….
Sana sarılıp uyurken yatakta, ağzımda son dostumun tadı, ciğerlerimde onun izleri vardı.
Onu son gördüğüm yerse küllükteki ölü bedeni değil;
gözlerinin ta içiydi…..

Volkan Gökçe

Duvara yazmaktı benimksi
Kimse okusun diye değil
Yada ben okuyayım diye değil
Sadece duvara yazmaktı benimkisi

Kağıda yazmaktan tek farkı önemli kılmaktı onu
Kimse üzülsün diye değil
Yada okuyup ben hüzünleneyim diye değil
Sadece yazmaktı benimkisi

Aklıma yazmaktan tek farkı sadece okuduğumda ağlamamdı
Seni özleyebilmek için değil
Yada kin tutmak içinde değil
Sadece pürüzsüz tenini hatırlamaktı benimksi

Suya yazmaktan tek farkı o kadarda çabuk silinmemen gerektiğiydi
Kimse bilsin diye değil
Yada sen bil diye de değil
Sadece yazmaktı benimkisi

Kalbime yazmaktan tek farkı artık orada yazılıcak yerin kalmadığıydı
Duvar ise bomboştu
Sadece yazmaktı benimksi….

Volkan gökçe